فقط كمي بيشتر...

به آنهايي فكركن كه هيچ گاه فرصت آخرين نگاه و خداحافظي را نيافتند. به آنهايي فكركن كه در حال خروج گفتند: "روز خوبي داشته باشي" و هرگز روزشان شب نشد. به بچه هايي فكر كن كه گفتند: "مامان زود برگرد" و اكنون نشسته اند و هنوز انتظار مي كشند. به دوستاني فكر كن كه ديگر فرصتي براي در آغوش كشيدن يكديگر ندارند; و اي كاش زود تر اين موضوع را ميدانستند. به افرادي فكر كن كه بر سر موضوعات پوچ و احمقانه رو به روي هم مي ايستند و بعد "غرور" شان مانع از "عذرخواهي" ميشود و حالا ديگر حتي روزنه اي هم براي بازگشت وجود ندارد. پس قدر لحظات خود را بدانيد.حتي يك ثانيه را زيرا شايد تا يك ثانيه ي ديگر كسي زنده نباشد. "ديروز" گذشته است و "آينده" ممكن است هرگز وجود نداشته باشد. لحظه "حال" را درياب چون تنها فرصتي ست كه براي رسيدگي و مراقبت از عزيزانت داري. اندكي فكر كن ....